ความหลากหลายในการฟังเพลงนอกจากตัวดนตรีแล้ว สถานที่ที่หยิบงานของใครต่อใครมาฟังนั้นก็มีบทบาทไม่น้อย ช่วงหลังๆนี้ เวลาที่จะเข้าถึงเพลงได้มากที่สุด เป็นตอนที่เสียบหูฟังสีขาวยืนเกะกะอยู่บนรถไฟฟ้า สายตามองลอยออกไปจุดใดจุดหนึ่ง สร้างโลกส่วนตัวโดยสมบูรณ์แบบ

หยิบงานของ Placebo มาฟังเผื่อไว้งาน Bangkok 100 Rock ที่จริงๆก็ยังไม่ได้อยากไปถึงระดับขีดสุด แต่คิดดูแล้วยังไงก็คงต้องไป

ไม่ได้ฟัง Placebo นานแล้วเลยขอละเมิดการเรียงเพลงเลือก Every You Every Me มาฟังมันซะเลย

พอฟังได้เกือบจบเพลงสมองก็แว่บขึ้นมาทันทีว่าเพลงต่อไปที่ควรจะหยิบมาเล่นต่อกันคือ The Loving Sound of Static ไม่ต้องไปค้นว่าเป็นเพลงไหนของ Placebo เพราะมันเป็นเพลงของ Mobius Band วงที่ไม่น่าจะมาเกี่ยวอะไรได้ แต่สองเพลงนี้ก็ต่อกันได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ

หลังจากถึงที่หมายแต่ดันเข้าไปไม่ได้ เลยต้องยอมไปนั่งร้านกาแฟรอ กินคาราเมลแฟรปปูชิโนที่ขึ้นราคาซะแล้ว พร้อมกับฟังสองเพลงนี้อีกครั้ง เครื่องดื่มไม่เข้ากับเพลงเท่าไหร่แต่เวลานั้นก็ไม่มีตัวเลือกมากนัก

จะมีร้านไหนเล่นสองเพลงนี้ต่อกันมั้ยเนี่ย

วงหนึ่งจากฝั่งอังกฤษ อีกวงหนึ่งมาจากอเมริกา
วงหนึ่งมีสมาชิก 3 คน อีกวงก็มีเท่ากัน ผมชอบเลข 3
วงหนึ่งเป็นดนตรีสามชิ้น อีกวงใส่มั่วไปหมด
วงหนึ่งมีนักร้องนำหน้าสวย อีกวงหน้าตา geek ๆ
วงหนึ่งมีชื่อเป็นยาหลอก อีกวงอย่างกับชื่อนักคณิตศาสตร์
เห็นเค้าว่าใช้ชื่อนี้เพราะอยากล้อเลียนวงอื่น ส่วนอีกวงไม่รู้เหมือนกันว่าเอาจากไหนมาตั้ง
วงหนึ่งออกมา 4 ชุดกับรวมซิงเกิล อีกวงออกมา 3 EP กับ 1 อัลบัมที่ยังต้องลุ้นหนัก
วงหนึ่งกำลังจะมาเมืองไทย อีกวงคงไม่มีโอกาสได้ไปไหน
วงหนึ่งร้องได้อย่างมีพลัง อีกวงร้องแบบสวดมนต์แต่ผมก็ชอบนะ!

ไม่แน่ใจว่ากรุงเทพร้างราคอนเสิร์ตแนวนี้ไปนานแค่ไหน แต่เมื่อวันเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา ก็เป็นประสพการณ์ที่ดีทีเดียวกับ Bangkok 100 Rock 2006 แม้ก่อนเริ่มจะมีการสาปแช่งจากแฟนๆที่ซื้อบัตรตั้งแต่ช่วงแรกไปเล็กน้อย จนไม่รู้ว่าจะกลายเป็นข้อควรระวังของงานทำนองในครั้งต่อไปรึเปล่า

หากแต่มองถึงจำนวนผู้คนในคราวนี้ ก็น่าคิดว่าจะมีงานให้ระวังกันในปีหน้าอีกรึเปล่า

จำนวนคนวันแรกกับวันที่สองต่างกันเกินจะเทียบ เป็นที่น่าเสียดายสำหรับใครหลายคนที่พากันเมินเฉยในวันที่สอง ความสนุกมักจะถูกเก็บอยู่ตอนสุดท้าย

วันแรกได้ดู dEUS วงจากเบลเยี่ยมที่ไม่เคยฟังมาก่อนแต่ก็เล่นได้มันส์น่าฟังทีเดียว ต่อด้วย Ian Brown ยอดวานรจากเกาะอังกฤษกับลีลาอันเหลือร้าย ต่อด้วย Franz Ferdinand ที่เล่นได้เมามันส์และคงกวาดแฟนไปได้อีกมากจากมากอยู่้แล้ว

ตอนแรกคิดว่าวงเล่นสุดท้ายจะเป็น Franz Ferdinand แต่กลับเป็น oasis ที่ไม่ถึงกับผิดหวัง แต่ก็น่าประหลาดใจที่มารู้จากคนอื่นทีหลังว่า นี่คือเล่นดีกว่าครั้งที่แล้ว พยายามคิดหาเหตุผลแล้วก็คิดได้ว่าอารมณ์ของเราคงขาดช่วงกันนานเกินไป

เลยพาลคิดไปถึงความสัมพันธ์ของผมกับเธอ มันจะขาดกันไปตลอดกาลรึเปล่า

วันที่สองเดินทางด้วยความชะล่าใจ The Futureheads เล่นไปหน่อยหนึ่งแล้ว แต่แม้จะไปสายแต่ก็ยังเข้าถึงด้านหน้าได้โดยไม่ยากเย็น ไม่รู้ว่ามองจากด้านบนจะเห็นเป็นอย่างไร The Futureheads เล่นได้สนุกมาก เป็นเพลงไว้เล่นในคอนเสิร์ตจริงๆ ต่อมาด้วย Maximo Park ที่ทุ่มเทเล่นได้เมามันส์ ต่อด้วย Snow Patrol ที่แม้เพลงจะช้าเยอะ แต่ก็เล่นได้ดีทีเดียว ปิดกันด้วย Placebo

คอนเสิร์ทร็อกที่แท้จริงก็เริ่มกันตรงนี้

Taste In Men
The Bitter End
Every You Every Me
Black Eyed
Because I Want You
36 Degrees
This Picture
Special Needs
Special K
Song To Say Goodbye
20 Years

Encore:
Pure Morning
Nancy Boy

ขโมยมาจากคุณ twiceasmean อีกที

หากจะบอกว่าเล่นดีมาก มันส์มาก เจ๋งที่สุด คงจะดูลำเอียงกับวงอื่นเกินไป แต่อ่านมาถึงตรงนี้คงรู้ได้โดยง่ายแล้ว

หากแต่ความรู้สึกหลังดูจบยังคงไม่เต็มอิ่มนัก ขาดเพลงบางเพลงที่อยากฟังไป แต่พอให้อภัย

เหนือกว่านั้นคือความรู้สึกตกค้าง เสียดายที่ Stereophonics ไม่ได้มา ทั้งที่ตั้งใจว่าอยากจะร้อง Dakota ไปกับเธอคนนั้น แต่ความตั้งใจนี้ก็ถูกขัดขวางไปอย่างไม่ไยดี หากเธอคิดอย่างใน Dakota เหมือนกับที่เธอบอกว่าเธอชอบเพลงนี้ก็คงดีสินะ

ปล. ลองเปิดเวบวงต่างๆข้างบนดูพร้อมๆกัน ก็ฟังเพลินสนุกดีทีเดียว

หลังจากสำรวจเนื้อเพลงแล้วลองย้อนกลับไปดูมิวสิควีดีโอ Funny Little Frog ใหม่ ภาพทุกอย่างก็กระจ่างชัดแจ่มแจ้ง ผมหวนนึกไปถึงคืนหนึ่ง

"เต้นรำกันมั้ยครับ"

"ไม่ดีกว่าค่ะ"

ผมนึกอยากคะยั้นคะยอ แต่กลัวท่าทีที่ยังสุภาพจะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น

ฟังดูเป็นความล้มเหลวทั่วไป แต่ความเป็นจริงสำหรับผมแล้ว โดยมากมักจบตั้งแต่ยังไม่เริ่ม

ผมนั่งดูมิวสิควีดีโอซ้ำไปซ้ำมาอีกหลายรอบ

สิ่งที่คิดขึ้นมาได้หลังจากนั้นผมได้แต่เพียงวางเท้าแตะพื้น ลุกขึ้นหมุนตัว เต้นระบำอย่างสุดเหวี่ยง จนเหงื่อชุ่มทั่วร่าง ผมรู้แต่ว่าผมต้องเต้นอย่างไม่รู้จบ หมุนตัวอย่างไม่รู้เหนื่อย

แต่ไม่นานนักก็ต้องทิ้งกายลงนอน หายใจหืดหอบ ผมเริ่มลำดับความคิดในหัว เอาละ เอาละ เอาละ เหมือนจะคิดอะไรออกขึ้นมาซักอย่าง แต่ความคิดนั้นกลับจางหายไปอย่างน่าประหลาด

หรือผมควรจะลุกขึ้นมาเต้นอีกซักครั้ง